Mark
Al vroeg staan we bij de liften.

Waar het in Hakuba niet meer dan normaal is om een uur voor openingstijd van de eerste lift al in de rij aan te schuiven, blijkt dat in Furano compleet overbodig. Er is vrijwel niemand, sterker nog, het aantal mensen die we gedurende dag tegenkomen is op twee handen te tellen.

De liftnaam Downhill Romance No. 2 komt volledig tot zijn recht als we de liftpalen naar beneden volgen. Tussen de berkenbomen en de liftpalen door vinden we de ruimte voor een paar lange bochten en vliegen we steeds verder over de steeds groter wordende heuvels.
Als we beneden de omhoog geblazen sneeuw uit onze goggles poetsen, fonkelen onze ogen als kleine sneeuwkristallen.

Dat de voorspelde sneeuwval van de nacht ervoor niet heeft doorgezet voor ons maar weinig uitmaakt op deze openingsdag.
Dit is de lichtste sneeuw die we ooit gereden hebben en dit houden we makkelijk de hele middag vol.

Uitgeteld zitten we ‘s avonds met zijn vieren aan tafel als we lampen op de piste zien aanschieten. Hoorden jullie dat nu net ook? We kijken elkaar bedenkelijk aan en knikken. Dit moet de gong voor ronde twee geweest zijn. We zetten onze heldere goggles op en gaan voor nog een paar rondes.