Mark
Als we de volgende ochtend naar buiten lopen staan Takaya Maeda en Takahiro Nakanishi ons al op te wachten. Dat Takaya niet de minste of geringste gids is blijkt uit het feit dat hij meespeelde in films voor onder andere Sweetgrass Productions. Of hij menselijk is vragen we ons tot op het moment van vandaag nog steeds af, gezien het gemak waarop hij later met een rugtas, minimaal twee keer zo zwaar als de onze, de berg op snelt.

Taka(hiro) is een oude bekende. Vorig jaar kwam ik hem ook al tegen levend vanuit zijn vierkante kei auto in Hakuba. Hij komt vooral rond van z’n fotografie, maar de komende dagen is hij onze tolk en tail guide.
Snel binden we ons materiaal op het dak van het busje van Takaya en rijden we richting Tokachidake.

We klimmen een kreek over, plakken onze vellen, zetten onze piepers aan en beginnen de tocht naar boven. Ruim twee uur later knijp ik in m’n arm om te controleren of wat we zien echt is. We staan op de top van een bergkam en kijken uit over een steile maagdelijk witte vallei die in de diepte overgaat in een glooiende zone met berkenbomen.

Een dubieus rondje rock-paper-scissors volgt.